خالی ست بزم صحبت ما ورنه در میان

امید منقطع نشود دام چیده را

نتوان به وحشت از سر آسودگی گذشت

دام ره است گوش صدای رمیده را

فرصت کجاست اشک ز مژگان چکیده را

اندیشه فال وهم زد و عمر نام کرد

گرد رم به دام نفس واتپیده را