از نفس بر روی آتش می نهم تبخاله را

از ره تقلید نتوان بهره عزت گرفت

نشئه جمعیت گوهر نباشد ژاله را

درتب عشقم سپندی گر نباشد گو مباش

برق جولانی که ما را در دل آتش نشاند

می کند داغ ازتحیر شعله جواله را

کشته آن چشم مخمورم که مد سرمه اش