می کند داغ ازتحیر شعله جواله را

درتب عشقم سپندی گر نباشد گو مباش

از نفس بر روی آتش می نهم تبخاله را

برق جولانی که ما را در دل آتش نشاند

کشته آن چشم مخمورم که مد سرمه اش

تا سرکوی تغافل می کشد دنباله را

شوخی حسنش برون است ازخط تسخیرخط