برق جولانی که ما را در دل آتش نشاند

نشئه جمعیت گوهر نباشد ژاله را

درتب عشقم سپندی گر نباشد گو مباش

از نفس بر روی آتش می نهم تبخاله را

می کند داغ ازتحیر شعله جواله را

کشته آن چشم مخمورم که مد سرمه اش

تا سرکوی تغافل می کشد دنباله را