کشته آن چشم مخمورم که مد سرمه اش

از نفس بر روی آتش می نهم تبخاله را

برق جولانی که ما را در دل آتش نشاند

می کند داغ ازتحیر شعله جواله را

تا سرکوی تغافل می کشد دنباله را

شوخی حسنش برون است ازخط تسخیرخط

پرتو مه می زند آتش کمند هاله را