تا سرکوی تغافل می کشد دنباله را

برق جولانی که ما را در دل آتش نشاند

می کند داغ ازتحیر شعله جواله را

کشته آن چشم مخمورم که مد سرمه اش

شوخی حسنش برون است ازخط تسخیرخط

پرتو مه می زند آتش کمند هاله را

مکر زاهد ابلهان را سر خط درس ریاست