صورت حالم پریشانتر ز جوش جوهر است

می کند صد آرزو دردل نموآیینه را

خاتم فولاد را از رنگ گل بندد نگین

آنکه با آن جلوه سازد روبروآیینه را

یادگیسوی که کرد آشفته گو آیینه را؟

گرچنین شرمت نگه را محومژگان می کند

رفته رفته می برد جوهرفروآیینه را