زمین تا می توانی بود مپسند آسمانی را

چه داری از وجود ای ذره غیر ازوهم پروازی

عدم باش و غنیمت دار خورشید آشیانی را

غرور و فتنه ها در سر سجود و عافیت در بر

شد از موج نفس روشن که بهرکشت آمالت

ز مو باریکتر آبی ست جوی زندگانی را

لب زخمم به موج خون نمی دانم چه می گوید