لب زخمم به موج خون نمی دانم چه می گوید

زمین تا می توانی بود مپسند آسمانی را

شد از موج نفس روشن که بهرکشت آمالت

ز مو باریکتر آبی ست جوی زندگانی را

مگرتیغ تو دریابد زبان بی زبانی را

سبکروحی چو رنگ عاشقان دارد غبار من

همه گر زر شوم بر خویش نپسندم گرانی را