ز مو باریکتر آبی ست جوی زندگانی را

غرور و فتنه ها در سر سجود و عافیت در بر

زمین تا می توانی بود مپسند آسمانی را

شد از موج نفس روشن که بهرکشت آمالت

لب زخمم به موج خون نمی دانم چه می گوید

مگرتیغ تو دریابد زبان بی زبانی را

سبکروحی چو رنگ عاشقان دارد غبار من