سبکروحی چو رنگ عاشقان دارد غبار من

ز مو باریکتر آبی ست جوی زندگانی را

لب زخمم به موج خون نمی دانم چه می گوید

مگرتیغ تو دریابد زبان بی زبانی را

همه گر زر شوم بر خویش نپسندم گرانی را

چمن پرداز دیدرم ز حیرت چشم آن دارم

که چون طاووس در آیینه گیرم پرفشانی را