شد از موج نفس روشن که بهرکشت آمالت

عدم باش و غنیمت دار خورشید آشیانی را

غرور و فتنه ها در سر سجود و عافیت در بر

زمین تا می توانی بود مپسند آسمانی را

ز مو باریکتر آبی ست جوی زندگانی را

لب زخمم به موج خون نمی دانم چه می گوید

مگرتیغ تو دریابد زبان بی زبانی را