جاه با بندگی آب رخ دیگر دارد

به قفس کرده ام امید پرافشانی را

اشک ما صرف تبهکاری غفلت گردید

ریخت این ابر سیه جوهر نیسانی را

عزت افزود ز زنار سلیمانی را

چشمم از جنبش مژگان به شمار نفس است

جلوه ات برد ازین آینه حیرانی را