چشمم از جنبش مژگان به شمار نفس است

ریخت این ابر سیه جوهر نیسانی را

جاه با بندگی آب رخ دیگر دارد

عزت افزود ز زنار سلیمانی را

جلوه ات برد ازین آینه حیرانی را

دم تیغ تو و خورشید به یک چشم زدن

عرصه صبح کند دیده قربانی را