جلوه ات برد ازین آینه حیرانی را

جاه با بندگی آب رخ دیگر دارد

عزت افزود ز زنار سلیمانی را

چشمم از جنبش مژگان به شمار نفس است

دم تیغ تو و خورشید به یک چشم زدن

عرصه صبح کند دیده قربانی را

جمع گشتن دل ما را به تسلی نرساند