به جنون سپند زن پی منقار پرگشا

نرسیدی به فهم خود ره عزم دگرگشا

به جهانی که نیستی مژه بربند و درگشا

زگرانجانی ات مبادکه شود ناله منفعل

تپش خلق پیش وپس نه زعشق است نی هوس

شررکاغذ است و بس تو هم اندک نظرگشا

ز فسردن مکش تری به فسونهای عافیت