که به انداز قلقلت پریی هست پرگشا

ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان

به محیط آشنا نه ای رگ موج گوهرگشا

ادبی تا تسلسلت نکند شیشه بی ملت

دل ودستی نبسته ای به چه غم در شکسته ای

تو به راهت نشسته ای گره این است برگشا

اگر انشای بیدلت ز حلاوت نشان دهد