ادبی تا تسلسلت نکند شیشه بی ملت

اگر از نوع آدمی ز خود افسار خرگشا

ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان

به محیط آشنا نه ای رگ موج گوهرگشا

که به انداز قلقلت پریی هست پرگشا

دل ودستی نبسته ای به چه غم در شکسته ای

تو به راهت نشسته ای گره این است برگشا