به محیط آشنا نه ای رگ موج گوهرگشا

هوس جوع و شهوتت شده دام مذلتت

اگر از نوع آدمی ز خود افسار خرگشا

ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان

ادبی تا تسلسلت نکند شیشه بی ملت

که به انداز قلقلت پریی هست پرگشا

دل ودستی نبسته ای به چه غم در شکسته ای