هوس جوع و شهوتت شده دام مذلتت

به تماشای چشمکی زه سنگ وشررگشا

سحر نشئه فطرتی ته خاک از چه غفلتی

نفسی صرف جوش کن ز خم چرخ سرگشا

اگر از نوع آدمی ز خود افسار خرگشا

ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان

به محیط آشنا نه ای رگ موج گوهرگشا