نفسی صرف جوش کن ز خم چرخ سرگشا

به چه فرصت وفاکندگل تمکین فروشی ات

به تماشای چشمکی زه سنگ وشررگشا

سحر نشئه فطرتی ته خاک از چه غفلتی

هوس جوع و شهوتت شده دام مذلتت

اگر از نوع آدمی ز خود افسار خرگشا

ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان