اگر از نوع آدمی ز خود افسار خرگشا

سحر نشئه فطرتی ته خاک از چه غفلتی

نفسی صرف جوش کن ز خم چرخ سرگشا

هوس جوع و شهوتت شده دام مذلتت

ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان

به محیط آشنا نه ای رگ موج گوهرگشا

ادبی تا تسلسلت نکند شیشه بی ملت