یک تامل چون نفس بر آینه پیچیده ایم

چون سحرگرد نفس بوده ست ره آورد ما

ما به هستی از عدم پر بی بضاعت آمدیم

باختن رنگی ندارد در بساط نرد ما

حیرت محضیم و بس گر واشکافی گرد ما

دفتر ما هرزه تازان سخت بی شیرازه است

کو حیا تا نم کشد خاک بیابانگرد ما