بی جمالت به لباس مژه اشک آلود

بی تامل نگذشته ست کسی از سر ما

بسکه مخمور تمنای تو رفتیم به خاک

گل خمیازه توان چید ز خاکستر ما

می کند روز سیه گریه به چشم ترما

در مقامی که سخن آینه پرداز دل است

چون خموشی نفس سوخته شد جوهرما