چون خموشی نفس سوخته شد جوهرما

بی جمالت به لباس مژه اشک آلود

می کند روز سیه گریه به چشم ترما

در مقامی که سخن آینه پرداز دل است

معنی سرخط پیشانی ما نتوان خواند

چون شررگم شده در سنگ پی اختر ما

کینه ما اثر جنبش مژگان دارد