در مقامی که سخن آینه پرداز دل است

گل خمیازه توان چید ز خاکستر ما

بی جمالت به لباس مژه اشک آلود

می کند روز سیه گریه به چشم ترما

چون خموشی نفس سوخته شد جوهرما

معنی سرخط پیشانی ما نتوان خواند

چون شررگم شده در سنگ پی اختر ما