می کند روز سیه گریه به چشم ترما

بسکه مخمور تمنای تو رفتیم به خاک

گل خمیازه توان چید ز خاکستر ما

بی جمالت به لباس مژه اشک آلود

در مقامی که سخن آینه پرداز دل است

چون خموشی نفس سوخته شد جوهرما

معنی سرخط پیشانی ما نتوان خواند