خاکی و سایه ای همه جا فرش کرده ایم

عریان گذشت زین چمن امید ویاس ما

دل داشت دستگاه دو عالم ولی چه سود

با ما نساخت آینه خودشناس ما

در خانه ای که نیست همین بس پلاس ما

آیینه سراب خیالیم چاره نیست

چسزی نموده اند به چشم قیاس ما