دهرتاکهسار شد آیینه می جوشیم ما

چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما

یک مژه تا واشود صد دشت آغوشیم ما

حیرت ما ازدرشتیهای وضع عالم است

شمع فانوس حباب از ما منورکرده اند

روشنی داریم چندانی که خاموشیم ما

چشم بند غفلت هستی تماشاکردنی ست