از بس سبک زگلشن هستی گذشته ایم

گوهر دهد به جای شرر سنگ کان ما

گاه سخن به ذوق سپرداری کمان

شدگوشها نشان خدنگ بیان ما

نشکسته است رنگ گلی از خزان ما

در پرده های عجز سری واکشیده ایم

چون درد درشکست دل است آشیان ما