در پرده های عجز سری واکشیده ایم

شدگوشها نشان خدنگ بیان ما

از بس سبک زگلشن هستی گذشته ایم

نشکسته است رنگ گلی از خزان ما

چون درد درشکست دل است آشیان ما

ای مطرب جنونکد ه درد، همتی

تا ناله گل کند نفس ناتوان ما