آه از سیاهی نظر دوربین ما

جمعیت دل است مدارای کفر هم

چون سبحه کوچه داد به زنار، دین ما

خورشید درکنار و به شب غوطه خورده ایم

چون شمع پیش ازآن که شویم آشیان داغ

آتش فتاده بود پسی انگبین ما

تاکی شود جنون نفسی فارغ ازتلاش