شغل رسوایی و مستوری احوال بلاست

آب شد طاقت سنگ ازجگر شیشه ما

قد خم گشه همان ناخن فرهاد غم است

سعی بیجاست به جز جان کنی ازتیشه ما

کاش آرایش بازار دهد پیشه ما

شور زنجیر جنون از نفس ما پیداست

نکهت زلف که پیچیده بر اندیشه ما