کاش آرایش بازار دهد پیشه ما

قد خم گشه همان ناخن فرهاد غم است

سعی بیجاست به جز جان کنی ازتیشه ما

شغل رسوایی و مستوری احوال بلاست

شور زنجیر جنون از نفس ما پیداست

نکهت زلف که پیچیده بر اندیشه ما

چشم امید نداریم زکشت دگران