چون صبح چاک سینه ما بخیه ای نداشت

با رنگ و بو نساخت گل آرزوی ما

ما وحباب آب زیک بحرمی کشیم

خالی شدن نبرد پری از سبوی ما

پاشیدن غبار نفس شد رفوی ما

عمری ست باگداز دل خود مقابلیم

ای آینه عبث نشوی روبروی ما