که عشرت جام در خون می زند از شیون مینا

اگر از ساغر آگاهی دل نشئه ای داری

به رنگ پرتومی طوف کن پیرامن مینا

تو ای غافل چرا پیمانه عبرت نمی گیری

به خود بالیدن گردون هوایی در قفس دارد

خلا می زاید ازکیفیت آبستن مینا

میی در چشم داریم الوداع ای رنج مخموری