به خود بالیدن گردون هوایی در قفس دارد

به رنگ پرتومی طوف کن پیرامن مینا

تو ای غافل چرا پیمانه عبرت نمی گیری

که عشرت جام در خون می زند از شیون مینا

خلا می زاید ازکیفیت آبستن مینا

میی در چشم داریم الوداع ای رنج مخموری

که امشب موج اشکی برده ام تا دامن مینا