میی در چشم داریم الوداع ای رنج مخموری

که عشرت جام در خون می زند از شیون مینا

به خود بالیدن گردون هوایی در قفس دارد

خلا می زاید ازکیفیت آبستن مینا

که امشب موج اشکی برده ام تا دامن مینا

اگرسنگ رهت هوش است فال می پرستی زن

که از خود برنخیزی بی عصای گردن مینا