شرارکاغذ ما درد آزادی گلستانی

ز جوش گریه ام رنگ ته آبندکوکبها

فسردن بود ننگ اعتبار ما سبکروحان

گرانجانی فسونها خوند و پیداکرد قالبها

چرا ما را نمی خوانند این طفلان به مکتبها

بنازم نام شیرینی که هرگه بر زبان آید

چوبند نیشکرجوشد به هم چسبیدن لبها