اهل مشرب از زبان طعن مردم فارع است

بستن منفار ما مهری ست بر طومارها

شوق دل ومانده پست و بلند دهر نیست

ناله فرهاد بیرون است ازین کهسارها

دامن صحرا چه غم دارد ز زخم خارها

دیده ما را غبار دهر عبرت سرمه شد

مردمک اندوخت این آیینه از زنگارها