تاب ده نومیدی از ریشیدن این زالها

پیچ و تاب خشک دارد درکمین ما و منت

بر صریر خامه تاری بسته گیر از نالها

کوشش افلاک ازموی سپیدت روشن است

شعله هستی مآلش گرهمین خاکسترست

رفته می پندار پیش ازکاروان دنبالها

زیرچرخ آثارکلفت ناکجا خواهی شمرد