رفته می پندار پیش ازکاروان دنبالها

کوشش افلاک ازموی سپیدت روشن است

تاب ده نومیدی از ریشیدن این زالها

شعله هستی مآلش گرهمین خاکسترست

زیرچرخ آثارکلفت ناکجا خواهی شمرد

شیشه ساعت پر است زگرد ماه وسالها

شکوه ات از هرکه باشد به که در دل خون شود