زیرچرخ آثارکلفت ناکجا خواهی شمرد

تاب ده نومیدی از ریشیدن این زالها

شعله هستی مآلش گرهمین خاکسترست

رفته می پندار پیش ازکاروان دنبالها

شیشه ساعت پر است زگرد ماه وسالها

شکوه ات از هرکه باشد به که در دل خون شود

شرم کن زان لب که گردد محضر تبخالها