شعله هستی مآلش گرهمین خاکسترست

بر صریر خامه تاری بسته گیر از نالها

کوشش افلاک ازموی سپیدت روشن است

تاب ده نومیدی از ریشیدن این زالها

رفته می پندار پیش ازکاروان دنبالها

زیرچرخ آثارکلفت ناکجا خواهی شمرد

شیشه ساعت پر است زگرد ماه وسالها