هر کس ز نظرهاجست از خاک برون ننشست

برسبزه دم تیغ است لب خشکی این جوها

ما سجده سرشتان راجز عجز پناهی نیست

امید رسا داریم چون سر به ته موها

واماند ه این صحراست گرد رم آهوها

این عالم اندوه است یاران طرب اینجانیست

جمعیت اگر خواهی پیشانی و زانوها