خلقی در آب آینه دارد سفینه ها

نازکدلان باغ تو چون شبنم سحر

برروی برگ گل شکنند آبگینه ها

در قلزم خیال تو نتوان کنار جست

دل را محبت تو همان خاکسار داشت

ویرانه را غنا نرسد از دفینه ها

چوبیدل آنکه مهررخت دلنشین اوست