تو از سررشته تدبیر زاهم غافلی ورنه

مگر نذر ز خود رفتن شود بی دست و پاییها

مباش ای چه افراق گل مغرور معیت

که این پیوستگیها در بغل دارد. جداییها

ندارد فسق خلوتخانه ای چون پارساییها

کسی یارب مباد افسرده نیرنگ خودداری

شرارم شنگ شد ازکلفت صبژ آزماییها