چو چشمه زندگی ما به اشک موقوف است

به دامن گهر آسوده است موج طلب

به دشت عجز تحیر متاع قافله ایم

اگر بر آینه محمل کشیم نیست عجب

دگر زگریه ما بیخودان مپرس سبب

بساط زلف شود چیده در دمیدن خط

به چاک سینه صبح است چین دامن شب