به چاک سینه صبح است چین دامن شب

چو چشمه زندگی ما به اشک موقوف است

دگر زگریه ما بیخودان مپرس سبب

بساط زلف شود چیده در دمیدن خط

جهان قلمرو اظهار بی نیازیهاست

کدام ذره که او نپست آفتاب نسب

سر از ره تو چسان واکشم که بی قدمت