بساط زلف شود چیده در دمیدن خط

اگر بر آینه محمل کشیم نیست عجب

چو چشمه زندگی ما به اشک موقوف است

دگر زگریه ما بیخودان مپرس سبب

به چاک سینه صبح است چین دامن شب

جهان قلمرو اظهار بی نیازیهاست

کدام ذره که او نپست آفتاب نسب